Qatar heeft stilletjes een van de meest uitgebreide netwerken van buitenlandse invloed in de Verenigde Staten opgebouwd. Sinds 2001 heeft het meer dan $6,5 miljard naar Amerikaanse universiteiten gestuurd— meer dan welke andere buitenlandse regering ook— waaronder Georgetown, Cornell, Northwestern en Texas A&M. Deze "onderwijspartnerschappen" geven Qatar vaak controle over het curriculum, de selectie van docenten en onderzoek. Op de campus van Texas A&M in Doha behoudt Qatar zelfs het eigendom van al het onderzoek en intellectueel eigendom, inclusief defensiegerelateerde projecten. Via de Qatar Foundation International financiert het ook K–12-programma's in de VS die een politiek gefilterde versie van de geschiedenis van het Midden-Oosten presenteren, waarbij soms Israël volledig wordt weggelaten. Buiten het onderwijs besteedt Qatar honderden miljoenen aan lobbyen in het Congres en het vormgeven van beleid via grote PR-firma's zoals Mercury Public Affairs en Blueprint Advisors. Het door de staat gefinancierde netwerk, Al Jazeera, versterkt de standpunten van Doha terwijl het islamistische bewegingen in de regio promoot. Samen vormen deze inspanningen een gecoördineerde soft-powercampagne: het gebruik van onderwijs, media en politiek om te herstructureren hoe Amerikanen het Midden-Oosten begrijpen, islamistische bewegingen te normaliseren en het wereldwijde imago van Qatar te beschermen. Dit is de "buitenlandse invloed" waar we echt over zouden moeten praten.

.1