Sinds 1789 is de politiek links van het midden wereldwijd in wezen afgeleid van twee lijnen: het verbeteren van de situatie van de armen en het verminderen van de sociaaleconomische macht van de rijken. De meeste mensen aan de linkerzijde en centrum-links steunen beide in theorie, maar wanneer het erop aankomt, kiezen ze ervoor om zich op de een of de ander te concentreren.

In Amerika heeft de politiek links van het midden, die draait om de Democratische Partij, bijna altijd meer gefocust op het eerste kamp dan op het tweede, aangezien de grote uitbreiding van de verzorgingsstaat de kern doelen waren van de FDR-, LBJ- en Obama-presidentschappen, evenals die van Clinton.

Sinds Occupy Wall Street echter (en waarschijnlijk deels door de neerwaartse mobiliteit van sommigen in de professionele klasse), heeft een aanzienlijk en groeiend deel van de partij zich meer gericht op het verminderen van de positie van de rijken in plaats van het ondersteunen van de armen.

De Biden-regering was naar verluidt de eerste Democratische regering wiens binnenlands beleid meer gericht was op dat principe dan op het helpen van de armen, aangezien de uitbreidingen van de welvaartsstaat over het algemeen gering waren en door 24 werden verlaten, terwijl de beleidsinspanningen gericht op het veranderen van de sociaaleconomische macht persistent waren.

Dat zoveel mensen in de Democratische Partij nog steeds niet hebben begrepen dat de Biden-administratie heeft gefaald (en hoe de focus op het bestrijden van de rijken de werkende en middenklasse niet heeft doen opstaan om de professionele klasse te steunen die zich bezighoudt met intra-elite macht) is hoe dit referendum plaatsvindt.