De vrouwen van Iran dragen hun natie op hun schouders. Decennialang zijn ze onderworpen aan onderdrukking, geweld en een overweldigend systeem van genderapartheid. En ze zijn erin geslaagd, door al dat leed heen, om hun gezinnen en gemeenschappen bij elkaar te houden. Al deze prestaties zijn van Iraanse vrouwen die in Iran wonen, niet in de diaspora. Iraanse vrouwen zijn de meerderheid van de universiteitsstudenten geworden en een dominante aanwezigheid in veel STEM-gebieden, waaronder geneeskunde, wetenschap en techniek. Ze hebben uitgebreid gepubliceerd in medische tijdschriften, tijdschriften voor techniek en toegepaste wetenschappen, niet alleen in Iran, maar over de hele wereld. De vrouwen van Iran vormen nu ongeveer de helft of meer van de artsen, specialisten en medisch onderzoekers in Iran. Iraanse vrouwelijke regisseurs, redacteuren, cinematografen en producenten hebben belangrijke internationale prijzen gewonnen. Iraanse vrouwen hebben op hoog niveau competitie gevoerd en prijzen en trofeeën gewonnen in taekwondo, klimmen, schieten, schaken en boogschieten. Iraanse vrouwelijke bergbeklimmers, klimmers en uithoudingsatleten hebben stilletjes records gebroken met weinig staatssteun. Iraanse vrouwelijke advocaten, journalisten en activisten hebben executies gedocumenteerd, politieke gevangenen verdedigd en misbruik van minderjarigen en vrouwen aan het licht gebracht. Daarvoor zijn ze ontzet, gemarteld, gevangen gezet en geëxecuteerd. Sinds 1979 hebben de vrouwen van Iran protesten geleid, protestsymbolen gedefinieerd en politieke taal herzien. Iraanse vrouwen hebben mannen op educatief gebied overtroffen, gezinnen economisch ondersteund, cultureel en moreel geleid, wetenschappelijk geïnnoveerd en politiek verzet geboden, terwijl ze leven onder een van de meest wettelijk beperkende gendersystemen ter wereld.